نمیدانم لحظات درنگ کرده بودند

یا که شاید از پی هم تند می دویدند

سارا میرزایی

اغواگر طلوع کرد

جانب کتاب

عریان

فاش گو

چونان مستی و راستی.

و ساق هاش در ابتدای عدم

بی خون

تمام شهوتش را به شعر چکاند.

چشم هایش

ظلمت شب است و زلالی اب

من

غرق می شوم

همچو انی که سنگ بر پایش بسته به اب

غریقم و ارام.

سارا.میرزایی